When I first started thinking about my CREST Gold project, I knew that I wanted to work at the intersection of music and science. Singing has always been central to my life, but I was increasingly curious about what music actually does — especially in educational and wellbeing contexts.

If you’ve read my earlier posts about visiting the kindergarten and the primary school, you already know the “outside” story — the classrooms, the children’s reactions, and the atmosphere of those sessions. In this post, I want to share the “inside” story: how I designed the study, what decisions shaped it, and what I learned from turning a live performance into a research question.

I decided to focus on live classical singing and its immediate effect on children’s mood and attention. While there is existing research on music and wellbeing, I noticed a clear gap: very few studies examine short, live vocal performances in real classroom settings. Most research focuses on recorded music or long-term interventions. I wanted to explore whether even a brief live musical experience could make a measurable difference.

Designing the study

One of the most important decisions was choosing a live performance rather than recorded music. Live singing adds elements that recordings cannot provide: visual engagement, expressive phrasing, and the social presence of a performer. I suspected that these factors might be particularly meaningful for younger children.

I also decided to keep the musical stimulus short — approximately 1.5 minutes. This was a deliberate choice. Working with children requires maintaining focus and avoiding fatigue or overstimulation. The goal was to observe an immediate effect, not a long-term behavioural change.

The study was conducted in two stages:

• Stage I: kindergarten children aged 5–6
• Stage II: primary school children aged 8–9

Each child experienced both conditions — live singing and silence — in different orders. This counterbalanced design allowed me to minimise order effects such as excitement, boredom, or familiarity with the tasks.

Working with children in a research setting

Conducting research with children was one of the most challenging and rewarding aspects of the project. Ensuring safety, obtaining parental consent, and working within institutional guidelines required careful planning and responsibility. During the sessions, children’s excitement sometimes made it difficult to maintain consistency — but it also reminded me that research in real environments is never perfectly controlled.

I had to balance my dual role as both researcher and performer. Staying calm, clear, and structured while singing live and observing behaviour required constant attention and adaptability.

What the results showed

Across both age groups, children’s mood improved more clearly after the singing condition than after silence. This pattern was consistent and noticeable.

In terms of attention, the results differed by age. The kindergarten group showed clearer improvements after singing, suggesting that younger children may be particularly responsive to emotional and sensory stimulation. In the primary school group, some results were affected by a ceiling effect — the task was too easy for some pupils, making it harder to observe change. Recognising this limitation was an important part of my analysis.

Limitations and reflection

No study is perfect, and acknowledging limitations is essential. The mood scale, while intuitive for younger children, was less precise for older pupils. Group settings may also have influenced individual responses. However, these challenges helped me understand how complex real-world research can be — especially when it involves human behaviour.

If I continue this line of research, I would like to explore how live music works in different populations and settings. One direction I’m especially interested in is working with older adults, for example in care homes, where music could support mood, connection, and cognitive engagement. Methodologically, I would also strengthen the design by using more sensitive mood measures for older children, refining the attention tasks to avoid ceiling effects, and expanding the sample size to improve reliability.

Od pomysłu do danych: jak powstało moje badanie CREST

Kiedy zaczynałam planować projekt CREST Gold, wiedziałam, że chcę połączyć muzykę i naukę. Śpiew od zawsze jest ważną częścią mojego życia, ale coraz bardziej interesowało mnie pytanie, jak muzyka realnie wpływa na ludzi — szczególnie na dzieci, w kontekście edukacji i dobrostanu.

Jeśli czytaliście moje wcześniejsze wpisy o wizycie w przedszkolu i w szkole podstawowej, znacie już „zewnętrzną” stronę tego projektu — sale lekcyjne, reakcje dzieci i atmosferę spotkań. W tym wpisie chcę opowiedzieć „od środka”: jak zaprojektowałam badanie, jakie decyzje były kluczowe i czego nauczyłam się, gdy żywy występ stał się pytaniem badawczym.

Zdecydowałam się zbadać wpływ krótkiego, żywego wykonania klasycznego śpiewu na nastrój i uwagę dzieci. Choć istnieją badania dotyczące muzyki i samopoczucia, zauważyłam wyraźną lukę badawczą: niemal nie ma badań analizujących krótkie, żywe wykonania wokalne w warunkach szkolnych. Większość dotyczy muzyki nagranej lub długotrwałych interwencji.

Projekt badania

Jedną z kluczowych decyzji było wykorzystanie śpiewu na żywo, a nie nagrania. Występ na żywo wnosi elementy takie jak obecność wykonawcy, ekspresję i kontakt wzrokowy, które mogą zwiększać zaangażowanie dzieci.

Zdecydowałam się również na bardzo krótki bodziec muzyczny — około 1,5 minuty. Praca z dziećmi wymaga utrzymania koncentracji i unikania nadmiernego pobudzenia. Zależało mi na uchwyceniu natychmiastowego efektu.

Badanie przeprowadziłam w dwóch etapach:

• Etap I: dzieci w wieku przedszkolnym (5–6 lat)
• Etap II: uczniowie szkoły podstawowej (8–9 lat)

Każde dziecko doświadczyło zarówno śpiewu, jak i ciszy, w różnej kolejności. Taki schemat pozwolił ograniczyć wpływ zmęczenia, ekscytacji czy przyzwyczajenia do zadań.

Praca badawcza z dziećmi

Badanie z udziałem dzieci było dużym wyzwaniem organizacyjnym i odpowiedzialnością. Uzyskanie zgód, zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu uczestników było kluczowe. W trakcie zajęć dzieci bywały bardzo podekscytowane, co czasem utrudniało zachowanie pełnej standaryzacji — ale jednocześnie pokazało, jak wygląda badanie w realnych warunkach edukacyjnych.

Musiałam łączyć role badaczki i wykonawczyni, co wymagało uważności, elastyczności i samokontroli.

Najważniejsze obserwacje

W obu grupach wiekowych zauważalna była poprawa nastroju po śpiewie, wyraźniejsza niż po okresie ciszy.

Wyniki dotyczące uwagi różniły się w zależności od wieku. Młodsze dzieci wykazywały wyraźniejszą poprawę koncentracji po śpiewie. W starszej grupie pojawił się tzw. efekt sufitu — zadanie było zbyt łatwe dla części uczniów, co utrudniło interpretację wyników. Uznanie tej ograniczoności było ważnym elementem analizy.

Ograniczenia i refleksja

Skala nastroju była intuicyjna dla młodszych dzieci, ale mniej precyzyjna dla starszych. Praca w grupie mogła również wpływać na odpowiedzi uczestników. Te ograniczenia pomogły mi lepiej zrozumieć złożoność badań prowadzonych w naturalnym środowisku.

Jeśli będę kontynuować ten kierunek badań, chciałabym sprawdzić, jak działają krótkie bodźce muzyczne w innych grupach i kontekstach. Szczególnie interesuje mnie praca z osobami starszymi, np. w domach opieki, gdzie muzyka mogłaby wspierać nastrój, poczucie więzi i zaangażowanie poznawcze. Od strony metodologicznej wzmocniłabym projekt: zastosowałabym bardziej czułe narzędzia pomiaru nastroju u starszych dzieci, dopracowała zadania uwagi (żeby uniknąć efektu sufitu) i rozszerzyła próbę badawczą, aby zwiększyć wiarygodność wniosków.