After completing my first experiment in kindergarten, I wanted to see how older children — already learning at school — would respond to live classical singing.
Would the same short musical moment still improve mood and focus, or would it affect them differently?
The second stage of my research took place in a primary school, among 3rd grade students aged 8–9.
When I met the 3rd-graders, I noticed how different they were from the kindergarten group — more focused, more self-aware, sometimes even a little shy.
They no longer jumped or whispered during the music.
Instead, they listened quietly, as if trying to understand something invisible behind the sound.
The experiment
Each of the two school groups (3A and 3B) experienced two short conditions, in reversed order:
- About 1 minute 35 seconds of live classical singing (“Zosia” by Stanisław Moniuszko),
- About 2 minutes of silence.
After each condition, the children:
- rated their mood using the same six-face scale
- and completed a more complex attention and memory task — Memory-Concentration grids (numbers and shapes to remember and locate).
The aim was to compare both mood and cognitive performance after singing versus silence.
Results and observations
From 40 students, more than half (58%) reported feeling better after the singing, while only 18% felt better after silence.
However, the attention results were more subtle: 35% improved after singing, but over half showed no clear change.
During the singing, most children listened quietly, though less expressively than younger ones.
Some smiled faintly, some followed the melody with their eyes, others stayed still — as if unsure whether they were “allowed” to react.
After the music, the classroom atmosphere became calmer and softer, even if their task performance did not change much.
My reflections
Compared to the kindergarten stage, the difference here was striking.
Younger children had reacted spontaneously, moving and laughing; the older ones listened inwardly.
They didn’t show much excitement, but they seemed more grounded — almost meditative.
I realised that the role of music changes with age:
for young children, it may spark energy; for older ones, it creates focus and calm.
The “effect” is no longer seen in movement or test scores, but in the quiet pause that follows.
🇵🇱 Etap II – Śpiew klasyczny i koncentracja w szkole podstawowej
Po przeprowadzeniu pierwszego eksperymentu w przedszkolu chciałam zobaczyć, jak na śpiew klasyczny na żywo zareagują starsze dzieci – uczniowie szkoły podstawowej.
Czy ten sam krótki muzyczny moment poprawi ich nastrój i uwagę, czy raczej zadziała inaczej?
Drugi etap mojego badania odbył się w szkole podstawowej, wśród uczniów klasy 3 (8–9 lat).
Kiedy spotkałam uczniów klasy trzeciej, od razu zobaczyłam, jak bardzo różnią się od przedszkolaków — byli bardziej skupieni, bardziej świadomi, czasem nawet trochę nieśmiali.
Nie podskakiwali ani nie szeptali w czasie muzyki.
Słuchali cicho, jakby próbowali zrozumieć coś niewidzialnego, ukrytego za dźwiękiem.
Przebieg eksperymentu
Każda z dwóch grup (3A i 3B) przeszła dwa krótkie warunki, w odwróconej kolejności:
- Około 1 min 35 s śpiewu klasycznego na żywo („Zosia” St. Moniuszki),
- Około 2 minut ciszy.
Po każdym z nich dzieci:
- oceniały swój nastrój w skali sześciu buziek
- oraz wykonywały trudniejsze zadanie pamięciowo-uwagowe – siatki koncentracji (liczby i kształty do zapamiętania i odnalezienia na kartce).
Celem było porównanie nastroju i poziomu skupienia po śpiewie i po ciszy.
Wyniki i obserwacje
Spośród 40 uczniów ponad połowa (58%) czuła się lepiej po śpiewie, a tylko 18% po ciszy.
Jednak w wynikach zadań różnice były niewielkie: 35% poprawiło się po śpiewie, a ponad połowa nie wykazała wyraźnej zmiany.
Podczas śpiewu większość dzieci słuchała w skupieniu, ale bez spontanicznych reakcji.
Niektórzy uśmiechali się delikatnie, inni śledzili melodię wzrokiem.
Po muzyce w klasie pojawiła się cisza i spokój, nawet jeśli liczby w tabeli nie pokazały dużych różnic.
Refleksja
W porównaniu z przedszkolem różnica była wyraźna.
Młodsze dzieci reagowały emocjami i ruchem; starsze — skupieniem i ciszą.
Nie okazywały radości wprost, ale wydawały się bardziej obecne.
Zrozumiałam, że rola muzyki zmienia się wraz z wiekiem:
dla najmłodszych jest źródłem energii, dla starszych — sposobem na wyciszenie i refleksję.
Efektu nie zawsze widać w wynikach, ale w ciszy, która zostaje po dźwięku.
Exploring how voice connects music, science, and emotion. 